Mikel Arteta w końcu doprowadził Arsenal do przełamania 22-letniej klątwy, rozpalając uśpiony blask mistrzostwa.

Był rok 2019, kiedy 44-letni hiszpański menedżer przejął stery. W tym czasie Arsenal pogrążony był w kryzysie, zajmując 8. miejsce w Premier League, coraz bardziej oddalając się od aury prawdziwego giganta. Jednak Mikel Arteta został powołany, aby poprowadzić drużynę w tej najciemniejszej godzinie. Nie wygłaszał wielkich deklaracji, lecz ucieleśniał swoje przekonania – po cichu ustawiając na boisku treningowym model trofeum Premier League i przysięgając: tylko zdobycie tytułu da światło. Od tamtej chwili Koszulki Domowe niosła ciężar odrodzenia. Sześć i pół roku, 246 meczów ligowych, 148 zwycięstw, 492 punkty – dzięki skrupulatnej taktyce i żelaznej woli przekształcił zdezorganizowany zespół w siłę walczącą o tytuł. Trzy miejsca wicemistrzowskie, choć gorzkie, nigdy go nie powstrzymały.

Latem 2026 roku długie, 22-letnie oczekiwanie w końcu dobiegło końca. Arteta w końcu poprowadził Kanonierów na szczyt Premier League, osobiście kończąc 22-letnią posuchę mistrzowską od czasu „niepokonanego tytułu” Wengera. W tym momencie czerwono-białe morze północnego Londynu wybuchło, a wszelkie wątpliwości zniknęły w chwili końcowego gwizdka. Patrząc na piłkarzy świętujących dziko w Koszulki piłkarskie Arsenal, niezliczeni kibice Kanonierów płakali. Od Henry'ego po Bergkampa, od Wengera po Artetę, pokolenia młodzieży osiągnęły tego wieczoru swój zenit. Jak powiedział Wenger: „Prawdziwi mistrzowie będą nadal awansować”. To nie było tylko trofeum, ale najwyższy hołd dla wytrwałości i wiary.

Kiedy Arsenal zapewnił sobie tytuł rundę wcześniej, oczy Artety zabłysły nie tylko łzami, ale także blaskiem trofeum, które rozbłysło po sześciu i pół roku oczekiwania. Od opaski kapitana po taktyczny panel menedżera, wlał w tę drużynę swoją duszę. Tego wieczoru wiara w czerwono-białe barwy została ostatecznie ukoronowana, a kpina z bycia „pseudosilną drużyną” przeszła do historii. Arteta udowodnił swoimi działaniami, że choć niektóre oczekiwania są długie, to jeśli ktoś zechce zasiać nadzieję w ruinach, miasto w końcu rozkwitnie kwiatami.